Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podsumowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podsumowanie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 grudnia 2015

Azjatyckie opowieści cz. 2

Już jutro! :)
 
Druga część azjatyckich opowieści w Piwnicy Pod Baranami punkt o 19 :) Na tapecie Azja południowo-wschodnia, czyli żniwa ryżu, kambodżańskie domki na wodzie, jachtostopowanie i wizyta na drugiej półkuli.
 
Bądźcie koniecznie! :)
 
www.facebook.com/events/1481907902139174/
 
 

poniedziałek, 9 listopada 2015

Rosja, Mongolia i Chiny na UEKu już we wtorek!

Czy w Rosji faktycznie zapiją Cię na śmierć? Czy w Mongolii jest coś oprócz stepowego pyłu? Jak dogadać się z Chińczykiem?

Już w ten wtorek wszystko może stać się jasne :) 
Koniecznie wpadnijcie na pierwszą część azjatyckich opowieści w sali nr 9 Pawilonu Sportowego na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie! Start 19:00.

Druga część już za miesiąc w Piwnicy Pod Baranami, szczegóły wkrótce!

https://www.facebook.com/events/1645904012349631/

czwartek, 1 października 2015

niedziela, 13 września 2015

Chiny w obiektywie Kotleta

Wyjątkowo muszę na wstępie przeprosić za dużą ilość zdjęć. Niestety inaczej zwyczajnie się nie da. W razie wątpliwości popatrzcie na mapę i porównajcie Chiny z jakimkolwiek krajem Azji południowo-wschodniej...














niedziela, 5 lipca 2015

Pierwsze azjatyckie opowieści!

Już w najbliższy piątek koniecznie wpadnijcie na wieczór organizowany przez Dawida Łasut​a! Będzie można posłuchać o co nieco o mojej wyprawie do Azji, a przynajmniej jej wycinku :)

Oprócz tego posłuchacie o zapierającej dech w piersiach wyprawie Magdy i Marcina Musiałów wokół Morza Karaibskiego.

Nie jest to typowe slajdowisko z całej wyprawy (takowe może jeszcze nadejdzie ;)), w tej chwili działamy w dobrej sprawie dla Domu Seniora na Grzegórzkach!

Bądźcie koniecznie 10.07 w klubie Daddy's Billard punktualnie o 19!

Przybywajcie, zapraszajcie, udostępniajcie!
https://www.facebook.com/events/980216561998895/




sobota, 2 maja 2015

Długa droga do Domu

Na początek informacja do wiadomości publicznej. Czytacie najprawdopodobniej ostatni post Kotleta Na Wynos. Przynajmniej w najbliższym czasie. Nie mam pojęcia jak ułożą się dalsze plany Kotleta, więc tym bardziej nie mogę nic powiedzieć o przyszłości tego bloga. Nie ukrywam, że trochę mi z tego powodu smutno, bo pisanie kolejnych postów jakoś weszło już w harmonogram moich zajęć. Życie jednak toczy się dalej, a blog i tak spełnił swoją dotychczasową rolę w wymiarze dużo większym niż się początkowo spodziewałem. Poza tym patrząc na prawą stronę bloga widzę tekst '...wyruszył w podróż i jest mu z tym dobrze. Jeśli to się zmieni to wróci'. Co prawda się nie zmieniło, ale wrócił. A dokładniej właśnie wraca.



Piszę te słowa z lotniska w Kuala Lumpur, choć opublikowanie ustawię na kilka dni później, aby pojawiła się wreszcie lokalizacja: Polska :) Co działo się przez ostatnie dni? Ostatniego Marzenia Kotleta, czyli dotarcia autostopem na równik i południową półkulę opisywał nie będę. Nie będzie więc o wyjątkowo ciężkim podróżowaniu na Sumatrze, uczestniczeniu w obronie indonezyjskiej pracy magisterskiej, dwudniowym swataniu mnie z islamską pięknością, spaniu z dwoma studentami na ośmiu metrach kwadratowych i mieszkaniu pod namiotem w indonezyjskim wulkanie. Przynajmniej na razie. Będzie za to o radości, spełnieniu i szczęściu. Ktoś pomyśli: 'Będzie podsumowanie podróży!'. Nie. Będzie o powrocie do Domu.

czwartek, 9 kwietnia 2015

Kotlet po malajsku - podsumowanie

Malezja to kolejny po Tajlandii kraj, w którym zawalił mi się światopogląd. Toż to przecież zawsze brzmiało jak państwo dzikusów latających z dzidami, plującymi z rurek i walącymi w swoje bębny. No więc nie do końca tak to wygląda. Malezja to kraj na poziomie rozwoju bliskim Tajlandii, a więc wysoko ponad dużą częścią Europy. Na tym jednak podobieństwo do północnego sąsiada się kończy, bo Malezja kulturowo jest całkowicie odmienna. Od razu zaznaczam, że odnoszę się do ludzi spotykanych głównie w miastach. Jest taki rejon w Malezji, gdzie dzika natura wciąż bierze górę, a ludzie podobno żyją według praw dżungli. Czy tak jest - nie wiem, bo tym razem tam nie dotarłem. 

Fakt 1.
Malajowie to gatunek na wyginięciu. Mówię o tych, którzy faktycznie mają swoje korzenie w tych częściach świata. Aktualnie Malezja to niewyobrażalny zlepek przeróżnych nacji, wyznań, ras i narodowości. Jest to wynikiem dużej otwartości tego kraju na imigrantów, z czego oryginalni mieszkańcy do końca zadowoleni nie są. W Malezji spotkamy więc Hindusów, Arabów, Birmańczyków, Chińczyków, Pakistańczyków, Afrykanów i Rosjan. Skąd ci ostatni? Nie wiem, po prostu są. Śpiewy muezinów z meczetów mieszają się z Chińskimi fajerwerkami i dzwonami Chrześcijan. Mieszanka wydawałoby się wybuchowa, ale wszyscy bez problemu się dogadują i z tego co wiem większych starć nie ma.

Jadlodajnie robią co mogą, żeby dogodzić wszystkim
Fakt 2.
Alfabet. Malezja jest pierwszym krajem na mojej trasie z łacińskim alfabetem. Ruska cyrylica, chińskie szlaczki i tajskie robaczki powodowały czasem zawroty głowy. Tutaj wreszcie odetchnąłem. Co prawda język i tak jest kosmiczny a zrozumieć nie da się absolutnie nic, ale przynajmniej napisy na ulicach wyglądają znajomo. No i można się pośmiać kiedy coś pisane jest podobnie do polskich przekleństw lub słów ekstremalnie prześmiesznych jak na przykład 'kupa'.

środa, 11 marca 2015

Kotlet po tajsku - podsumowanie

Jestem po drugiej wizycie w Tajlandii. Spędziłem tu łącznie chyba wystarczająco dużo czasu, żeby napisać kilka słów o niej i jej mieszkańcach.

Przede wszystkim trzeba zacząć od tego, że Tajlandia jest krajem KOMPLETNIE innym od wszystkich ją otaczających państw Azji południowo-wschodniej. Gdy pierwszy raz tu wjechałem byłem równocześnie przerażony i zachwycony wszechobecną industrializacją. W Tajlandii można znaleźć praktycznie wszystko to, do czego przywykliśmy w Europie. Tak, wiem że psuję w tej chwili większości z Was wizję egzotycznej Tajlandii, za co przepraszam. Moja wizja na temat tego kraju też runęła, a jak to mówią 'sam na dno nie pójdę'. Tak to niestety jest, że będąc w domu mamy kompletnie mylne wyobrażenie o pewnych miejscach (to dopiero temat rzeka!). Nie wszystko jednak w kwestii Tajlandii stracone, poczekajcie do końca. 

Fakt 1.
Tajlandia to Ameryka Azji. W nieskończonej ilości miejsc miałem wrażenie, jakbym przeniósł się za wielki ocean. Różnica przy przekraczaniu granic jest ogromna. Wkraczamy w inny świat. Rzadziej spotyka się tony śmieci w rowach, a częściej pięknie przystrzyżone trawniki. Tajowie mają też zwyczaj, który ogromnie podobał mi się w Stanach. Brak płotów. Granicę sąsiada wyznacza odmiennie wykoszona trawa. Do tego flaga tajska na domu i mamy typowy American Dream. Do tego ostatniego stwierdzenia jeszcze wrócę. 

środa, 4 marca 2015

Kotlet po birmańsku - podsumowanie


O Birmie w dotychczasowej podróży słyszałem dwie skrajne opinie. Większość zachwycała się nieskażonymi turystyką terenami i uważała, że Birmy po prostu nie można ominąć. Byli to ci, którzy spędzili w tym kraju przynajmniej kilka tygodni i zaglądali do wielu miejsc. Druga opinia była jakby o innym państwie. Podobno Birma straciła już swoją dziewiczość, wszystkie warte uwagi miasta są zadeptane generalnie wszystko jest mocno przereklamowane. To zdanie ludzi, którzy przylecieli do Yangon, pojechali autobusem do Bagan, następnie nad jezioro Inle (nie mylić z Indawgyi!) i odlecieli z powrotem do Bangkoku. Przy kolejnych rozmowach szybko pokojarzyłem te fakty i już wiedziałem co w Birmie chcę zrobić. Dzięki temu moje wrażenia były... o tym na końcu. 

Jedna opinia powtarzała się jednak zarówno u jednych, jak i drugich ankietowanych. Do Birmy nie jedzie się dla miejsc. Do Birmy jedzie się z powodu ludzi. No to przyjrzyjmy się im bliżej.

piątek, 30 stycznia 2015

Kotlet po kambodżańsku - podsumowanie

Jak wiecie mój pobyt w Kambodży był trochę innych od dotychczasowych eksploracji krajów Azji. Tylko jeden tydzień spędzony 'w terenie' i reszta głównie w towarzystwie obcokrajowców. Wynikiem pewne obawy czy uda mi się głębiej wniknąć w mentalność Kambodży. Okazało się jednak, że Koh Sdach była idealnym polem do obserwacji, co więcej, wszystkie przywary z pierwszej części mojej wizyty w tym kraju potwierdziły się właśnie na wyspie. Nie przedłużając, przechodzę do konkretów. 

Fakt 1.
Kambodżanie nie istnieją. Gdy zapyta się obywatela tego państwa czy czuje się Kambodżaninem to prawdopodobnie nie będzie wiedział co to słowo znaczy (sam nie jestem pewien czy go dobrze napisałem). W Kambodży żyją Khmerzy. Historia jest długa i dosyć nudna (choć część o Imperium Khmerów robi wrażenie), ale skutek jest widoczny na każdym kroku. Waluta to khmer riel, język to khmer, a domena stron internetowych to .kh. Według mnie powinni zmienić nazwę państwa i wszystko by grało. 

Fakt 2.
Pomimo kultywowania khmerskiej tradycji, Kambodża jest bardzo zamerykanizowana. Nie chodzi o ucywilizowanie, bo to poza miastami dalej kuleje, ale o drobne rzeczy, które Khmerzy przejęli od USA. Druga obowiązująca waluta to dolar, większość napisów jest w całkiem nienagannym angielskim, w miastach nie ma nazw ulic a jedynie numery, drogi poza miastami są oznaczane numerami w charakterystycznych 'godłach', pasy malowane są na żółto, znaki drogowe są żywcem skopiowane zza oceanu, a na wielu domach dumnie powiewa flaga. Takich drobnych przykładów można podać mnóstwo. Gdyby mnie ktoś bombardował nieustannie przez osiem lat to nie chciałbym przejmować od niego zwyczajów, ale może się nie znam...
Fakt 3.
Khmerzy to mistrzowie chilloutu i odpoczynku. W wioskach ciężko jest trafić na pracujące godziny, bo sjesta goni sjestę. Podstawowym atrybutem każdego mieszkańca jest hamak. Jest przed każdym domem, miejscem pracy, a nawet na placach budowy dróg. Hamaki rzadko widywane są puste. Sam niejednokrotnie korzystałem z tego sposobu odpoczynku i muszę powiedzieć, że Khmerzy wiedzą co robią! Kupujcie więc hamaki i rozwieszajcie gdzie bądź. Warto ten zwyczaj przenieść na polski grunt.

Fakt 4.
Gdy już przyjdzie chwilę popracować, Khmerzy wiodą prym w dziedzinie obwoźnych interesów. Stary wysłużony motocykl potrafią przerobić dosłownie na wszystko. Począwszy od tuktuka i budki z jedzeniem, skończywszy na mobilnym grillu, którym swobodnie można jeździć po ulicy w czasie smażenia kiełbasek (jakież piękne by to było na Juwenalia) czy rybnym akwarium na kółkach.
Fakt 5.
Za dużo było tej pracy, więc wracamy do relaksu. Nie istniał by on dla Khmerów bez... lodu. Zwyczajnie go uwielbiają. Kruszony lód kupowany codziennie w wielkich blokach (ludzie tutaj nie używają lodówek) ląduje w napojach, kawie i owocach. Wszystko do czego nie da się lodu bezpośrednio włożyć ląduje razem z nim w wielkich termicznych pudłach i jest chłodzone do zerowych temperatur.

Świeża dostawa lodu
Fakt 6.
Dalej się relaksujemy. Khmerzy uwielbiają kabarety. Jeśli w wiosce znajdzie się telewizor można by pewnym, że 24 godziny na dobę będą w nim leciały komediowe występy scenowe. Dla mnie były one mocno żenujące, ale nie rozumiałem języka, więc może tu tkwił problem. Kabarety puszczane są też nagminnie w busach, co skutkuje gromkimi wybuchami śmiechu w środku drzemki.
Fakt 7.
W Kambodży ktoś wysypał worek z Toyotami Camry. Nie wiem jak to możliwe, żeby jedno auto tak zdominowało cały rynek. Jeśli drogą jedzie samochód i nie jest to pickup to można śmiało się zakładać o zgzewkę piwa, że to Toyota Camry. Pojemność od 5 do 9 osób.
Fakt 8.
Khmerzy dbają o swoje samochody. Nie mówię o mechanice, ale o wyglądzie. W miastach najczęstszymi biznesami są myjnie samochodowe. Lakiery są polerowane, woskowanie i głaskane futerkami. Każdy posiada w aucie specjalną miotełkę z mikrofibry, aby odkurzyć pojazd po każdej przejażdżce. Jako samochodowy pedant, zapałałem do kierowców ogromną sympatią.
Fakt 9.
No i kończymy relaksem. Piżamy. Strój wyjściowy w Kambodży. Co ciekawe tylko dla kobiet. Do około 12 w południe w każdej osadzie spotkać można niezliczoną ilość pań przechadzających się po głównych ulicach w kwiecistych piżamach. Nie są to wyprawy po szklankę cukru do sąsiadki. W piżamach robi się zakupy, spaceruje z chłopakiem i sprzedaje we własnym sklepie. Bardzo praktyczne w przypadku nagłej chęci powrotu do łóżka. Drogie Panie, kolejny zwyczaj do zaadoptowania w Polsce.

Ot, cała Kambodża z przymrużeniem oka. Gdyby to oko bardziej otworzyć to niestety nikomu by nie było do śmiechu. Kraj ten jest najbiedniejszym, jaki do tej pory odwiedziłem. Poza miastami (a w nich też najlepiej nie jest) ludzie żyją w spartańskich warunkach. Jednopokojowe domy z bambusa zwykle zajmuje cała rodzina że zwierzętami. Mimo tego po Khmerach nie widać smutku czy życiowego przybicia. Żyją wesoło, z uśmiechem na twarzach. Moglibyśmy się od nich wiele nauczyć...

sobota, 3 stycznia 2015

Kotlet po laotańsku - podsumowanie

Laos, jeszcze bardziej niż inne kraje na mojej trasie obfitował w autentyczne spotkania z niesamowitymi ludźmi. Przewodnicy w dżungli, wioska Soptod, Święta w Vientiane, drugie Święta w Pakse. Oprócz zwyczajowego siedzenia na ławce i gapienia się na ludzi mogłem ich zatem wypytywać, dopytywać i przepytywać. Były to tematy barszo różne, również te ciężkie i depresyjne. Postanowiłem jednak ich tu nie przytaczać i trzymać tradycję opisywania raczej mniejszych przywar spotykanych ludzi. O kondycji Kościoła, stosunkach z rządem i problemach ludzi musi słuchać mój pękający w szwach zeszyt. My pogadajmy sobie o Laotańczykach, bo jest o kim!

Fakt 1.
Laotańczycy są szaleni! We wszystkich tego słowach znaczeniach. Na każdym kroku wykazują się spontanicznością i nieobliczalnymi zachowaniami. Zaryzykuję stwierdzenie, że są najbardziej zwariowanym narodem, jaki spotkałem. Ten wulkan energii czerpanej z kosmosu udziela się wszystkim naokoło. Udzielił się również mnie skutecznie zapełniając energetyczną pustkę pozostałą po Chinach. 

Fakt 2.
Po mongolskiej muzyce, przyszła kolej na nową miłość. Laotański język. Nie wiem jak Wy, ale ja mam tak, że niektóre języki po prostu mi się nie podobają i nie mogę ich sobie przyswoić (nie muszę chyba pokazywać palcem na naszych zachodnich sąsiadów), zaś inne to muzyka dla uszu. Słówka same wtedy wchodzą do głowy. Lao należy należy do tych drugich. Czasem brzmi przezabawnie z racji nadmiaru samogłosek i możliwością pomylenia go z dźwiękonaśladownictwem natury. Mimo to, opanowałem naprawdę sporą ilość zwrotów. Kto wie, może zapiszę się w Krakowie na kurs Laotańskiego? 

Fakt 3.
Laotańczycy mają bardzo dobry gust. Prawdopodobnie wszczepili im go Francuzi. Objawia się to głównie w budowaniu pięknych posiadłości. Co prawda, czasem są one ustawiane obok sąsiednich domów z bambusa, ale aż tak nie razi to w oczy. Myślę, że co do tego faktu zdażyliście się już sami zorientować po niektórych zdjęciach. 

Fakt 4.
Laotańczycy są względem siebie niesłychanie lojalni i trzymają się zasady 'jeden za wszystkich...'. Gdy w jakimś mieście sprzedaje się kanapki, można być pewnym że w każdej budce cena będzie identyczna. Obok siebie stoi dziesięć identycznych stoisk z identycznymi towarami, ale panie żyją w pełnej zgodzie, nawet jedna drugiej wagę pożyczy jak trzeba. A może po prostu nie poznali jeszcze zasad wolnego rynku? Powyższa cecha objawia się też we wspólnym zdaniu na każdy temat. 

Fakt 5.
Palenie papierosów. Wygląda na to, że w Laosie palenie to ogromny wstyd. Jest wiele miejsc, gdzie obowiązuje całkowity zakaz palenia (dla nas to może nic dziwnego, ale w Azji pojęcie 'zakaz' funkcjonuje bardzo rzadko), a spotkałem się nawet z całymi miastami wolnymi od papierosów. Może to świadomość uzależnień, a może zabezpieczenie przed innymi używkami, których od papierosów nie zawsze łatwo odróżnić. 

Fakt 6.
Może i mało znaczący, ale przez cały mój pobyt nie przestawały mnie zadziwiać kompaktowe rozmiary Laotańczyków. Przede wszystkim nie grzeszą wzrostem, jest to zazwyczaj jakieś metr pięćdziesiąt pięć. Na przedstawieniach świątecznych w wiosce koło Pakse, z moim 1,76m byłem typowym człowiekiem drabiną, którego nikt nie lubi w kinach i teatrze. Oprócz wzrostu Laotańczycy są też zadziwiająco 'kompresowalni'. Gdy Sat siadał w kucki przy ognisku, wyglądało, że można by go z powodzeniem wpakować do bagażu podręcznego Ryanaira.

Fakt 7.
Brak okazywania uczuć. Pewnie jest to bardziej kwestia kultury niż usposobienia, niemniej jednak fakt jest faktem. Zakochani, czy to młodzi czy starzy, nijak nie dają po sobie poznać, że są parą. Można ich spokojnie pomylić z bratem i siostrą. Niemile jest też widziane okazywanie uczuć przez obcokrajowców. W wiosce Soptod do dzisiaj krąży legenda, jak to pewna francuska para POCAŁOWAŁA się na brzegu rzeki.

Fakt 8.
Dzieci. Kiedyś pisałem o uroczych Mongołkach, a teraz muszę powiedzieć, że dzieci laotańskie chyba je przebiły. Są przeurocze. Oprócz radosnego uśmiechu, całkowicie rozbrajają w kółko powtarzanym 'Sabaidee' i 'Hello' oraz entuzjastycznym mechaniem rączkami w kierunku każdego przechodnia. Śliczne są przede wszystkim laotańskie dziewczynki. Niejedna skradła moje serce. Żadna nie miała więcej niż 10 lat.

Fakt 9.
Night Markety. Pod względem kulinarnym najpiękniejsze, co mnie spotkało w Laosie. Przywykłem już do azjatyckiego jedzenia późno w nocy, a te miejsca idealnie się do tego nadawały. Za pół darmo można było pojeść do syta. W każdym większym mieście były również tak zwane Morning Markety, na których jadło się do południa. Te pierwsze pustoszały rankiem, natomiast te drugie popołudniu. Nie pojmę dlaczego nie można zrobić tych dwóch miejsc razem i nazwać All Time Market.

Fakt 10.
Hazard w Laosie. Bardzo prymitywny i zacofany, ale będący w ciągłym rozkwicie. Podstawą są laotańskie loterie, na które losy sprzedawane są na każdym rogu ulicy przez panie cały dzień spędzające przy plastikowych stolikach. Może zbyt ochoczo podciągnąłem to pod hazard... Zatem inny przykład. Do Wioskinapiętnastymkilometrzeszosy w czasie Świąt przyjechał obwoźny hochsztapler na kółkach. Miał ogromny wóz z wszelkimi magicznymi przyrządami. Kojarzył mi się ze średniowiecznymi magikami, jak z filmu 'El Medico'. Wieczorem rozkładał wielkie plansze z przedziwnymi malunkami, które symbolizowały różne stawki. Zasad nie pojąłem, ale wejściowe od 40 groszy i niewyobrażalne emocje przy zakładach, kazały mi myśleć o tym narodzie, jako urodzonych hazardzistach. 

Fakt 11.
Chociaż jeden negatyw. Koguty. Nie wiem jakim cudem, ale były wszędzie. Niezależnie czy spałem w małej wiosce czy w dużym mieście zawsze w okolicy było ich kilkanaście. Te małe skurczybyki zaczynały piać już koło 3 w nocy. Działał efekt domina. Gdy jeden się odezwał, inne musiały pokazać że przecież też dawno nie śpią. Bez stoperów do uszu nie wybierajcie się do Laosu.

Jak to wszystko podsumować? Wiecie, że w przyjaźni kotletowo-laotańskiej były chwile gorsze w postaci turystycznych enklaw europejskich. Zaraz potem prawdziwe oblicze tego narodu uderzało jednak podwójną dawką i znowu czułem się jak w egzotycznym wehikule czasu. Laos napełnił mnie radością, chęcią życia i siłą do dalszego podróżowania. Znalazłem tu zatem wszystko czego potrzebowałem. To przepiękny kraj, na który czyha tak wiele niebezpieczeństw...

Bądź zdrów, Laosie! Bardzo chciałbym Cię jeszcze kiedyś odwiedzić, ale usadowiłeś się tak daleko od Europy, że nie wiem czy będzie to możliwe. Żegnaj zatem, trzymaj się ciepło i pod żadnym pozorem nie daj zjeść Chińczykom i europejskim turystom!

Farewell, Laos!

czwartek, 4 grudnia 2014

Kotlet po chińsku - podsumowanie

Powoli zbliżam się do końca trzeciego miesiąca mojej podróży. Za mną Chiny. Dziwne. Nigdy bym nie powiedział, że będę tu podróżował, a co dopiero że przejadę je autostopem. Z większości postów biła pewnie euforia i pozytywne zaskoczenie Chińczykami. Ale czy do końca tak jest? Wstrzymam się z wnioskami, najpierw kilka faktów. 

Fakt 1.
Chińczycy nienawidzą pustych przestrzeni. Fakt ten muszę przytoczyć jako pierwszy, bo wynikają z niego kolejne. Mam wrażenie, że jakiś główny planista Chin siedzi nad mapą i wyszukuje jakiekolwiek wolne miejsca, gdzie możnaby upchać jeszcze trochę ludzi. Gdy okolica jest mało industrialna to małe ludziki pozbywają się pustek tworząc na nich pola i grządki. Nieważne czy to jest węzeł autostrady czy pas zieleni na drodze albo strome góry. Do około 45 stopni nachylenia z powodzeniem dają sobie radę, później tworzą terasy i oszukują naszą Matkę Naturę. 

Fakt 2.
Chińczycy uwielbiają burzyć. Gdy pustych przestrzeni już nie ma, planista wpada na rewelacyjny pomysł. Zburzmy wszystko, a w tym miejscu wybudujmy coś większego, co pomieści więcej naszego wspaniałego narodu. W ruch idą buldożery i zamiast klimatycznych domków powstają gigantyczne drapacze chmur. Czasem rosną one w irracjonalnych miejscach. Nie raz miałem wrażenie, że ktoś po prostu przyszedł i powiedział 'jakoś tu pusto, weźmy zbudujmy miasto'.

Fakt 3.
Gdy wszystko już jest wyburzone, a chwilowo nie ma pieniędzy na budowanie, przychodzi czas na kolejne ulubione zajęcie czyli planowanie. Myślenia do przodu w kwestiach budowlanych moglibyśmy się od Chińczyków uczyć. Często mijałem pola poza miastami, gdzie gotowa była cała siatka dróg i infrastruktury. Brakowało tylko wieżowców. Pewnie czekają, aż ich populacja przekroczy dwa miliardy. 

Fakt 4.
Chińczycy uwielbiają transportować. Nie mam pojęcia czemu, ale prawie każdy dysponuje półciężarówką, motorkiem z naczepą lub chociaż małą przyczepką. Cały czas myślą tylko o tym, co by tu przewieźć. Worki z cementem, trzoda, stosy warzyw, kompletna rodzinka, śmieci. Cokolwiek. Byleby tylko nie jechać z pustym przebiegiem. 

Fakt 5.
Skośnoocy przyjaciele kochają show w każdej postaci. Może to być występ szalonych wokalistów, dzikie tańce na imprezie lub uliczne występy trenowanych psów. W każdym szanującym się mieście co kilka dni musi być też pokaz sztucznych ogni. W samochodach nie wystarczy mieć zwykłego radia. Musi być radio z ogromnym wyświetlaczem, na którym pokazywany jest teledysk z laserami, dymami i Murzynami w rolach głównych. Podobnie do Mongołów naród ten lubi też karaoke. Z tą różnicą, że talentów do śpiewu Bóg im poskąpił. Porównałbym ich głosy do ujadania zabijanego kozła z mojej farmy w Mongolii.

Fakt 6.
Chińczycy są leniwi. Zapracowani w biurach może i owszem, ale o jakimkolwiek ruchu nie ma mowy. Tylko jeden przykład. Swego czasu Katie Melua śpiewała o 9 milionach rowerów w Pekinie. Nie wiem jak by się to rymowało, ale teraz trzeba by zmienić słowa piosenki na 'There are nine million electrical bicycles in Beijing'. Wszyscy poruszają się bowiem na bezgłośnych elektrycznych skuterach lub rowerach z silnikowym wspomaganiem. Dziewięć milionów rowerów w Pekinie może i jest, ale służy jako kwietniki, suszarki i rusztowania budowlane. W całej stolicy widziałem może 3 osoby na klasycznych rowerach. Żeby trochę zmieniło się moje wyobrażenie na ten temat, musiałem wyjechać na głęboką chińską wieś. 

Fakt 7.
Kompletny brak orientacji w terenie. Fakt, który niesamowicie utrudniał mi przemieszczanie się. Co z tego, że nauczyłem się po chińsku, jak zapytać 'gdzie jedziesz?', skoro większość nie umiała wskazać mi celu na mapie. 'Yyyy' i drapanie się po głowie czasem doprowadzało mnie do furii, gdy musiałem w ciągu sekundy podjąć decyzję czy wsiadać. Rozumiem, że można się nie do końca orientować na mapie, ale wskazywanie z pełnym przekonaniem swojego celu gdzieś w Indiach to już przesada...

Fakt 8.
Chińczycy uwielbiają jeść. Nie chodzi o ilości, ale o ciągłe zapychanie czasu podjadaniem. Są w tym mistrzami. A to ciasteczko, a to kurza stopka, a to zgniłe jajo, a to płuco w marynacie. Zagryzają coś praktycznie cały czas i oczywiście wszystkim z chęcią czestują. Gdy pierwszy raz wszedłem do chińskiego sklepu, przez pół godziny krążyłem między półkami rozpaczliwie szukając czegokolwiek, co przypominało by polskie jedzenie i mogło posłużyć jako względnie pełnowartościowy posiłek. Nic z tego. Jedna trzecia sklepu to przekąski, druga część to ciastka (przez ten miesiąc zjadłem ich chyba kilka kilogramów), a ostatnia to chińskie zupki. 

Fakt 9.
Chińska chęć rozmowy. Patrząc globalnie to piękna cecha. Rzadko zdarzali mi się kierowcy, którzy nie odzywali się słowem. Rozmowy toczyły się o byle czym, a mój telefon z translatorem często był rozgrzany do czerwoności. Gorzej gdy delikwent nie umiał pisać na klawiaturze, co zdarzało się dosyć ciężko. Nie przeszkadzało to jednak w dalszej 'rozmowie'. Opowiadali oni wtedy niekończące się historie i cały czas zadawali pytania. Odpowiadałem jakimś grymasem twarzy i było to dla nich wystarczające, żeby kontynuować wywód. Czasem bolała mnie już głowa od tego trajkotania. 

Fakt 10.
Chińczycy jedzą na ulicy. Gdy tylko zapadnie zmrok i nadejdzie pora kolacji, ulice ożywają. Mieszkańcy oświetlają swoje,  wydawałoby się opuszczone witryny oraz miejsca na chodniku i zaczyna się uczta. Gotują, pieką, smażą i grilują. Co się da, gdzie się da i jak się da. Nie chodzi mi tu o atrakcje typu skorpiony czy tarantule. Po prostu zwyczajne jedzenie, które w wielu przypadkach jest niebem w gębie. Ten tak zwany streetfood to coś, za co pokochałem Chiny.

Fakt 11.
Kultura osobista. Nie będę komentował, po prostu wymienię. Plucie WSZĘDZIE (łącznie z podłogą w pokoju czy posadzką w muzeum). Bekanie przy stole. Donośne wydalanie gazów w inny sposób. Dłubanie w nosie, uszach i zębach specjalnie do tego celu zapuszczonym paznokciem małego palca. Wypluwanie tego czego nie da się przegryźć na stół lub pod niego. Wyrzucanie śmieci przez okno. Wylewanie pomyji na ulicę. Robienie kupy przez dzieci na środku chodnika (przy głośnych zachętach rodziców). I tak dalej... Nie jestem jakoś uczulony na punkcie takich zachowań, ale czasami nawet ja miałem dość.

Fakt ponad wszystkie fakty.
Były rzeczy dobre, były trochę gorsze. Niech Wam to jednak nie zakłóci obrazu Chińczyków. Są oni jednym z najbardziej uczynnych, otwartych, uśmiechniętych i pomocnych narodów, jakie poznałem w swoim życiu. Jeżdżąc autostopem można być pewnym, że ktoś cię weźmie, podwiezie pod dokładny adres, poczęstuje milionem smakołyków, najczęściej zaprosi na gigantyczny obiad, czasem zapłaci za hotel i zawsze da ci swój numer, żebyś dzwonił w razie jakichkolwiek problemów. Tacy są Chińczycy i chcę, żeby taka wizja pozostała po tym poście. 

Czy Chiny są zatem podróżniczym rajem, gdzie mógłbym zostać jeszcze kilka miesięcy? Nie. Dlaczego? Nie wiem. A przynajmniej nie do końca wiem. Po tym miesiącu mam dość. Nie chciałbym tu zostać dłużej, a jeśli kiedyś tu wrócę to na pewno po długiej przerwie. Zmęczyłem się ciągłym hukiem, trąbieniem na mnie na drogach, wrzaskami, brakiem jakiejkolwiek pustki czy prywatności i wdychaniem spalin. Niesłychanie cieszę się, że tu przyjechałem bo gdyby nie to, nadal byłyby one dla mnie tajemnicze i nieosiągalne. Przekonałem się jednak na własnej skórze, dlaczego wiele spotkanych osób omija ten kraj w drodze do Azji południowo-wschodniej. Chiny mnie wyeksploatowały tak, jak eksploatują każdy najmniejszy skrawek swojej ziemi. Musiałem tu roztrwonić nie tylko sporą część swojego budżetu, ale również podróżniczej energii. Mam nadzieję, że chociaż to drugie okaże się surowcem odnawialnym.